mrt 092017
 

Niet alleen een duidelijke oorzaak van Tinnitus hebben de bevindingen van Dr Thomas Tagoe van de Universiteit van Leicester aangetoond en gepubliceerd in The Journal of Experimental Neurology, maar ook een (misschien) mógelijke manier om deze irritante aandoening te voorkómen.

tinnitus

Er zit in de menselijke hersenen een bepaald gebiedje, dorsal cochlear nucleus genoemd, waar de vanuit de oren komende geluidsimpulsen worden verwerkt. En dit hersengebied heeft, net als alle andere hersendelen, een verfijnd afegel mechanisme dat zich binnen bepaalde grenzen weet aan te passen aan veranderende omgevingsinvloeden.

Een van de voor geluidsperceptie belangrijke variabelen dat is het geluidsvolume, de geluidssterkte. De hersenen hebben de mogelijkheid om tijdelijk de innerlijke gevoeligheid van de geluidsreceptoren in de hersenen aan te passen. Ze kunnen deze verhogen, zodat wij, na een tijd in een zeer stille omgeving te hebben doorgebracht, de allerzachtste geluiden kunnen waarnemen. En ze kunnen de gevoeligheid ook verminderen, als wij plotsklaps bloot komen te staan een aan heel luid geluid.

In dat laatste geval, het horen van een zéér luid geluid, verandert de gevoeligheid van de hersenen voor het verwerken en waarnemen van geluid sterk. Na bijvoorbeeld enkele uren in een discotheek te hebben doorgebracht met zeer luide muziek, kan het gebeuren dat eenmaal weer buiten staand men het gevoel heeft dat de oren een beetje verstopt zitten.  De geluidsgevoeligheid is dan tijdelijk wat afgenomen.
Wat er bij langer durende luide geluiden in de hersenen onder meer óók gebeurd is, dat om bijvoorbeeld tóch nog subtiele geluidsveranderingen waar te kunnen nemen, bijv. gesprekken met je drinkgenoten aan de bar in die luide discotheek, de gevoeligheid van bepaalde receptors, het innerlijk geluidsvolume, wordt ópgedraaid.

De bovengenoemde onderzoeker kon vaststellen dat nadat de hersenen hun gevoeligheid hebben veranderd, als gevolg van een herhaald opgetreden hard geluid, zij bij normale omgevingsgeluidsniveaus hun té lage sensitiviteit voor zachte geluiden weer willen compenseren door de gevoeligheid nog meer omhoog te draaien, waar die door de geluidsexplosies juist al verhoogd wás. Op een gegeven moment is er dan geen ruimte meer voor versterking van het geluidsignaal en krijgen we te maken met het hoorbaar worden van de innerlijke ruis, de piep van Tinnitus.

Hmmm… beetje ingewikkeld verhaal dus. En misschien heb ik het wel niet helemaal goed begrepen, want die zoemtoon in mijn hoofd maakt het er allemaal niet gemakkelijker op. Tja, we kunnen er dan misschien maar beter een beetje bij blijven ginnegappen.

Hoe het ook zij, uit proefnemingen bleek te blijken dat wanneer de hersenen van te voren verzadigd waren met genoeg Magnesiumionen, zij veel flexibeler bleven en de problemen met óvercompensatie van geluidssterkte grotendeels uit bleef. Geef uw disco-lievende kinderen dus van te voren een forse dosis Magnesium mee! Misschien dat het niet werkt, maar misschien dat het wél werkt. En dan heb je je kind toch wel effe mooi een geniepig piepende toekomst bespaard…

Bron: SOTT (Engelstalig)

> Boeken over Tinnitus in de Frontier World Webshop